Fenerbahçe Neden Şampiyon Olamıyor? Sorunun Adı: Belirsizlik, Çözümün Adı: Netlik

Fenerbahçe yıllardır şampiyonluğun kıyısından dönüyor ama asıl problemi saha içinde değil, zihniyet ve yönetim istikrarsızlığında yatıyor.

Fenerbahçe’nin yıllardır süren şampiyonluk hasreti artık sadece sportif bir başarısızlık değil; bir yönetim modeli, bir karar alma biçimi ve bir kimlik krizinin sonucu haline gelmiş durumda. Özellikle Aziz Yıldırım sonrası dönemde göreve gelen Ali Koç ile birlikte umut edilen değişim, zamanla yerini büyük bir hayal kırıklığına bıraktı.

Ali Koç’un gelişiyle birlikte Fenerbahçe’de “kurumsal akıl” ve “vizyoner yönetim” beklentisi oluşmuştu. Ancak gelinen noktada bu beklenti yerini sıradanlaşmış bir başkanlık anlayışına bıraktı. Üstelik bu süreç sadece sportif başarısızlıkla sınırlı kalmadı; kulübün marka değeri ve algısı da ciddi şekilde zarar gördü.

Yönetim Krizi: Büyük Beklentiden Sıradanlığa

Fenerbahçe’nin en büyük problemi sahada değil, yönetim katında başladı. Ali Koç, büyük bir güvenle geldiği koltukta zamanla camiayla, rakiplerle ve hatta kendi iç dinamikleriyle sürekli bir çatışma içine girdi.

Bu süreçte en kritik hata, doğru kadro ve doğru ekip kurulamaması oldu. Futbol sadece sahadaki 11 oyuncudan ibaret değil; arkasındaki teknik ekip, yönetim ve futbol aklı en az oyuncular kadar belirleyici. Ancak Fenerbahçe’de bu yapı bir türlü oturmadı. Başkan Ali Koç, her teknik direktörü denedi, görüştü ama 3 Temmuz sürecinde tüm camiayı ayakta tutan, birleştiren Aykut Kocaman’ı düşünmedi. Çünkü Aykut hocayla arası iyi değil. Aykut hoca düşünülseydi 1-2 şampiyonluk çok rahatlıkla gelebilirdi. Bakın Galatasaray’a, Fatih hocayla küs olsalar dahi zora düştü mü hemen Fatih hocaya koşuyorlar. Hatta yönetimde bile tek aday Prof. Dr. Duygun Yarsuvat beyi çatı aday yapabiliyorlar.

Yıllardır yanlış teknik direktör seçimleri, sürekli değişen kadrolar ve istikrarsız transfer politikaları kulübü her sezon yeniden başlatılan bir projeye dönüştürdü. Her yıl baştan başlamak sürdürülebilir başarıyı imkânsız hale getirdi.

“İkincilik Sendromu”: Başarı mı, Başarısızlık mı?

Fenerbahçe’nin belki de en büyük çıkmazı tam burada başlıyor: İkincilik.

11 -12 yıldır şampiyon olamayan bir takım sürekli ikinci oluyorsa, bu durum bir başarı mı yoksa başarısızlık mı? İşte Fenerbahçe bu sorunun cevabını veremedi.

Bir yandan “99 puan aldık, biz başarılıyız” YAPI bizi engelledi deniliyor, diğer yandan teknik direktör ve futbolcular gönderiliyor. Bu çelişki, kulübün kendi performansını doğru analiz edemediğini gösteriyor. Halbuki 99 puan alan takıma bir kaç takviye yapılsa ertesi yıl şampiyonluk gelebilirdi. Madem YAPI vardı, neden İsmail Kartal’ı gönderdiniz? Halbuki Yapı varsa, bunu önleyemeyen yönetim ve başkan gitmeliydi değil mi?

* İsmail Kartal başarılı sayılabilecek bir sezonun ardından gönderildi
* Jorge Jesus benzer şekilde istikrar bulamadan ayrıldı

Eğer başarılıysan neden gönderiyorsun? Başarısızsan neden bunu açıkça kabul etmiyorsun?

Bu kararsızlık, Fenerbahçe’nin en büyük hastalığı haline geldi.

Galatasaray Modeli: Dibi Görmeden Zirve Olmaz

Galatasaray ile Fenerbahçe arasındaki fark tam da burada ortaya çıkıyor.

Galatasaray başarısız olduğunda bunu net şekilde kabul ediyor. Gerekirse ligi 13. sırada bitiriyor ama ardından köklü bir değişime gidiyor:

* Yönetim değişiyor
* Teknik ekip değişiyor
* Kadro yeniden kuruluyor

Bu net teşhis, doğru tedaviyi getiriyor.

Tarihe bakıldığında da bu model açıkça görülüyor. Fatih Terim dönemindeki şampiyonluk serilerinin öncesinde ciddi başarısızlık sezonları bulunuyor. Yani Galatasaray önce düşüyor, sonra sıçrıyor.

Fenerbahçe ise ne düşebiliyor ne de yükselebiliyor. Sürekli arada yani kararsız kalıyor.

Avrupa Fırsatı Kaçtı: Büyük Stratejik Hata

Fenerbahçe’nin son yıllardaki en büyük hatalarından biri de Avrupa’yı ikinci plana atması oldu.

Oysa bu süreçte:

* UEFA Konferans Ligi kazanılabilir
* Uefa’da en azından yarı final veya final oynanabilirdi

Bu başarı:

* Taraftarı motive ederdi
* Kulüp algısını yükseltirdi
* Şampiyonluk baskısını azaltırdı

Ancak Fenerbahçe lig şampiyonluğuna o kadar odaklandı ki, elindeki diğer büyük fırsatları görmezden geldi. İsmail Kartal döneminde Olimpiokas’a, bu yılda Nottingham Forest’e tabiri caizse bilerek elenmiştir. Avrupa’dan bir kupa çok rahatlıkla gelebilirdi.

Bu da kulübün elini tamamen boş bıraktı.

Aidiyet Eksikliği: Ruhsuz Kadrolar

Fenerbahçe’nin bir diğer büyük sorunu ise saha içindeki kimlik eksikliği.

Geçmişte:

* Volkan Demirel
* Tuncay Şanlı
* Diego Lugano

* Alex
* Rapaiç
* Roberto Carlos

gibi oyuncular sadece futbol oynamıyordu; kulübün ruhunu temsil ediyordu. Bu kadro sahada iken, takım 3-0 yenikken bile taraftar maçın döneceğine inanıyordu. Bu yılki ve son 11-12 yıllık takım  3-0 öne geçse dahi taraftar maç bitmeden galibiyete inanamıyor maalesef.

Takımda karakter eksikliği çok net hissediliyor.

Rakipte:

* Osimhen, İcardi, Yunus, Barış, Torreia vb. bir çok isim taraftarla çok rahat bağ kurabiliyorlar.

Fenerbahçe’de ise taraftarın sahiplendiği, “bizden biri” dediği oyuncu sayısı oldukça az, hatta hiç yok.

Bu da takımın saha içindeki direncini ve karakterini zayıflatıyor.

Çözüm: Tek Bir Akıl, Tek Bir Yol

Fenerbahçe’nin toparlanması için artık günü kurtaran değil, uzun vadeli bir plan gerekiyor.

Yapılması gerekenler çok net:

* Camiayı birleştirecek, derleyecek ve toparlayacak çok güçlü bir lider yani başkan adayı
* Herkesin kabul edeceği ortak bir yönetim modeli
* Futbol aklı olan profesyonel bir yapı
* Teknik direktör ve kadroda istikrar
* Yerli-yabancı dengesi ve aidiyet duygusu
* ⁠Yapı, Sapı, Kapı neyse artık unutulması ve gündemden düşmesi gerekiyor. Hem Yapı deyip hem TFF ve MHK Başkanları ile dostane görüntüler bu işi sulandırıyor.

Bugün José Mourinho gibi bir ismin bile motivasyonu, yanlış başlangıçlar ve dış faktörlere yani bahanelere odaklanma nedeniyle sekteye uğrayabiliyor. Basketbolda muhteşem kadrolar kuran Fenerbahçe, hem Türkiye’de hem Avrupa’da başarı üstüne başarı yakalıyor. Peki rakipler niçin YAPI var demiyor? Çünkü burada doğru transfer, doğru sistem, doğru hocalarla çalışılıyor. Ve bunun sonucunda başarı geliyor. Başarı için YAPIYA ihtiyaç yokmuş demek ki!

Fenerbahçe Kadıköy’de 20 yıl Galatasaray’ı eze eze, döve döve yenerken, bir sezonda 3 kupa kaldırırken YAPI olmuyor ve siyaset futbola karışmıyor, her başarısızlıkta ise ya YAPI ya Siyaset bize karşı bahaneleri inandırıcı olmuyor. Galatasaray gibi ve basketboldaki gibi doğru kadro ve planlama yaparsanız başarı yani Şampiyonluk gelecektir. Fenerbahçe başkanın ve yönetiminin bu bahanelerden kurtulması gerekiyor.

Bakın Galatasaray, basketbolda sıradanlaştı. Hiç bir taraftar da çıkıpta baskette YAPI var demiyor. Ya ne diyor? “En az Fenerbahçe kadar yatırım yapmalıyız, takımın başına Ergin Ataman’ı getirmeliyiz” Fenerbahçe dünyanın en iyi basketçilerini ve hocasını getirip 35-40 milyon dolarlık takım kurarken, Galatasaray’ın 3-5 milyon dolara kurduğu takım için YAPI var denmez değil mi? Hakemler her takıma karşı hata yaparlar, nitekim yapıyorlar. Hocası ve sahadaki takımı güçlü olanlar, hakem hatalarını çok rahatlıkla telafi edebiliyorlar. Anlayacağınız takım güçlüyse, hakemi bile yeniyor.

Ya Düşüp Kalkacak, Ya Aynı Döngü Devam Edecek

Fenerbahçe artık bir yol ayrımında.

Ya:

* Gerçek bir başarısızlığı kabul edip köklü değişime gidecek

Ya da:

* “İkincilikle ve bahanelerle yetinen” bu döngüye devam edecek

Bazen zirveye çıkmak için önce dibi görmek gerekir.

Fenerbahçe bunu yapmadıkça, şampiyonluk sadece “yaklaşılan ama ulaşılamayan” bir hedef olarak kalmaya devam edecek.

Ertuğrul Köse

(Galatasaraylı)