Taşköprü İHL Yurdu : Yorganın Altındaki Radyo ve Cevat Prekazi

Cevat Prekazi’nin ardından 1989’daki Galatasaray–Monaco maçlarını, Taşköprü’deki yatılı okul yıllarını ve radyoyla başlayan taraftarlığını anlatmaya çalışacağım.

Cevat Prekazi’nin 8 Kasım’da, 69 yaşında hayatını kaybettiğini öğrendiğimde gözümün önüne Taşköprü İmam Hatip Lisesi’nin yatakhanesi geldi. Okulun ortaokul kısmında yatılı okuyordum. Herkes yatmıştı. Ben yorganın altına girmiş, küçük radyomdan Galatasaray’ın Monaco maçını dinliyordum.

Yurt Başkanı Kemal Akbıyık abi radyoyu almaya geldi

Yatış saati geçmişti. Biri mi söyledi, yoksa sesi kendisi mi duydu, hâlâ bilmem. Yurt başkanımız Kemal Akbıyık ağabey başucuma dikilip radyoyu alacağını söyledi. Ben “Vermem” dedim, o “Vereceksin” dedi. İkimizde de biraz Karadeniz inadı var herhâlde. Kemal abi başımdan ayrılmayınca radyoyu arkamda, yatağın içinde sakladım. O küçük radyoyu verirsem maçın gerisini dinleyemeyecektim. Skoru da ancak ertesi gün öğrenirdim. O yaşta, Galatasaray Avrupa’da oynarken sabahı beklemek bana çok uzun gelirdi.

Kemal abi gidince yeniden kulağımı radyoya dayadım. Prekazi soldan ortaladı, Tanju Çolak kafayı vurdu. Biraz önce radyonun sesini duyurmayayım diye uğraşan ben, gol olunca bağırmaya başladım. Birkaç arkadaşımın uykudan sıçrayıp kalktığı hâlâ gözümün önünde. Galatasaray, 1 Mart 1989’da deplasmandaki o ilk maçı Tanju’nun golüyle 1-0 kazandı. Benim o geceden aklımda kalan, Kemal abiden binbir inatla sakladığım radyonun yerini kendi sesimle ele vermem.

Yurt Müdürü Ekrem Özdemir abi televizyonu sınıfa indirdi

Rövanş akşamı hastaydım. Yurtta televizyon, müdürümüz Ekrem abinin odasında vardı. O yıllarda bana “Galatasaraylı Ertuğrul” derlerdi. Sanki Galatasaray’da forma giymişim gibi söylerlerdi bunu. Bir de “Top Kafa” lakabım vardı. Top oynayacak kimseyi bulamadığımda duvarla oynadığım düşünülürse bu lakabı boşuna takmamışlardı.

Ekrem abi o akşam bir sürpriz yaptı. Hasta Ertuğrul’un hatırına maçı sınıfta izleyeceğimizi söyledi. Televizyonu bir alt kattaki sınıfa kurdu, biz de ekranın karşısına geçtik. İlk maçta sesimi tutmaya çalışmıştım. Rövanşta Prekazi frikiği atınca hep birlikte ayağa kalktık. Ekrem abinin o televizyonu odasından çıkarıp sınıfa getirmesini yıllar sonra hâlâ hatırlıyorum. Bir çocuğun takımını ne kadar sevdiğini görmüş, sevincine bütün arkadaşlarını ortak etmişti.

Köln’de Prekazi vurdu Simoviç turu tuttu

15 Mart 1989’daki rövanş, Galatasaray’ın saha cezası nedeniyle Almanya’nın Köln kentinde oynandı. Tribünleri dolduran gurbetçiler takımı evinde hissettirdi. Prekazi 51. dakikada uzaktan kullandığı frikikle Galatasaray’ı öne geçirdi. George Weah skoru 1-1’e getirdi. Son bölümde, sakatlığına rağmen kalesinde kalan Zoran Simoviç’in kurtarışlarıyla Galatasaray skoru korudu ve Şampiyon Kulüpler Kupası’nda yarı finale yükseldi. Bir önceki turda da İsviçre’de 3-0 yenildiği Neuchâtel Xamax’ı İstanbul’da 5-0 mağlup ederek elemişti. O Avrupa sezonunu bizim kuşağa sevdiren biraz da buydu. Bir maçın sonunda umudumuz azalır, bir sonraki maçta kendimizi radyonun başında yeniden hesap yaparken bulurduk.

Prekazi ile Simoviç’in Galatasaray’dan önce Hajduk Split’te de takım arkadaşı olduğunu yıllar sonra öğrendim. Bizim okul maçlarımızda da ikisinin yeri hazırdı. Kaleye geçince Simoviç olurduk. Gol atmak istiyorsak Tanju, topu oyuna sokacaksak Prekazi. Cüneyt Tanman’ın, Uğur Tütüneker’in, Erdal Keser’in isimlerini de radyodan duya duya ezberlemiştik. Galatasaray’ın sekiz numarası dendiğinde benim gözümün önüne hâlâ Prekazi gelir. Köyde, okulda, tarlada, harmanda… Hafta içi olsun, hafta sonu olsun, nerede bir maç yapsak mutlaka birimiz Cevat Prekazi olurduk. Çocuk aklımızla hepimiz kendimize bir futbolcu seçerdik. Prekazi’nin adı hiçbir maçta boşta kalmazdı. Birimiz onun adını alır, bir pas verdiğinde ya da bir frikik kullandığında kendini ona benzetirdi. Galatasaray’ın sekiz numarası olmak, o yaşta hepimizin sırayla kurduğu bir hayaldi.

Köyde maç varsa radyo da yanımdaydı

Benim Galatasaray’la bağım 1980’lerin ortasında, köyde elektrik yokken radyoyla kuruldu. Koyunların peşine giderken maç varsa babamın radyosunu yanıma alırdım. Gök gürlediğinde babam, yıldırım çeker diye radyoyu açtırmazdı. Yüksek çamlara yıldırım düştüğünü görmüşlüğümüz vardı. Bir gün yine açtım. Babam kızınca kaçtım. O kızgınlığın ben dönene kadar geçeceğini sanmıştım. Geçmemişti.

Sonra Guzguncuktan Mustafa Çelik emminin getirdiği, Almanya’dan gelme küçük radyom oldu. Okulda betona düştüğü de oldu, yine çalıştı. Onu yanımdan ayırmazdım. Spiker Prekazi’nin adını söylediğinde topun sahanın neresinde olduğunu, Tanju’nun nereye koştuğunu kafamda canlandırırdım. Köln’de atılan o frikiği sınıftaki ekranda görünce de yıllardır radyodan dinlediğim sol ayağın topa nasıl vurduğunu hep birlikte gördük. Radyodan maç dinlemenin de kendine göre bir tarafı vardı. Spikerin sesi yükselince insan daha ne olduğunu anlamadan yerinden doğrulurdu. Yorganın altında bile öyleydim.

Çocukluğumuzun sekiz numarasına veda

Prekazi, Kosova’nın Mitroviça kentinden çıkıp Partizan ve Hajduk Split’in ardından 1985’te Galatasaray’a geldi. Sarı-kırmızılı formayla iki lig şampiyonluğu yaşadı. Yıllar içinde Galatasaray’da çok sevdiğim başka futbolcular oldu. Taffarel’i de, Mondragón’u da, Muslera’yı da severek izledim. Yine de kaleye geçtiğimde kendime Simoviç dediğim yaşın yeri ayrı. Prekazi’nin bende bıraktığı iz de o yaşlardan kalma.

Yıllar sonra biri Monaco maçını açsa topun ağlara gidişine yine sevinirim. Sonra gözüm televizyondan ayrılır, o sınıfa gider. Ekrem abi televizyonu aşağıya indirmiş, arkadaşlarım çevremde. İki hafta önce Kemal abiye vermemek için sakladığım radyo da sanki hâlâ yastığımın altında. Prekazi’yi düşününce Taşköprü’deki o iki geceyi birlikte hatırlıyorum. Birinde gol sevincimle arkadaşlarımı uyandırdım, ötekinde Prekazi’nin golüne hep birlikte sevindik. Cevat Prekazi evet Galatasaraylıların efsanesiydi ama rakip taraftarların bile çok sevdiği bir efsaneydi

Allah rahmet eylesin, Cevat Prekazi. Çocukluğumda bıraktığın o sevinç için teşekkür ederim.