Topkapı’nın Çikolata Kokusu: Sabri Ülker’in Sessiz Adımları ve Unutulmayan Bir Fabrika Hatırası

1995–2004 yılları arasında Topkapı’daki Ülker fabrikasında geçen yıllar… Sessiz bir lider, güçlü bir disiplin ve bir iş ilanından başlayan ömürlük bir hikâye. Topkapı ve Ülker adeta özdeşleşmiş bir ikili… Topkapı, Davutpaşa, Maltepe, Şişecam ve Cevizlibağ’dan geçerken yayılan o enfes çikolata kokusunu bilmeyen yoktur herhalde.

Bir Fabrikadan Fazlası: Ülker Topkapı’nın İç Dünyası

1995 ile 2004 yılları arasında Topkapı’daki Ülker fabrikasında çalıştığım yıllar, sadece bir iş hayatı değil; disiplinin, emeğin ve üretim kültürünün en canlı hâliydi. Çikolata 2 fabrikasında görev yaparken, aslında bir markanın nasıl büyüdüğünü içeriden görüyorduk.

Burası sıradan bir fabrika değildi. Çikolata üretim alanları, bisküvi hatları, ambalaj bölümleri ve depolarıyla adeta küçük bir şehir gibiydi. Binlerce insan vardiyalı sistemle çalışır, makineler gece gündüz durmadan üretim yapardı.

Makine sesleri, çikolata kokusu ve sürekli hareket hâlindeki bantlar… Ama bütün bu karmaşanın içinde en dikkat çekici şey, görünmeyen bir düzen ve herkesin içselleştirdiği bir iş ahlakıydı.

Sabri Ülker: Sessiz Bir Liderin İzleri

O yıllarda Sabri Ülker sık sık fabrikaya gelirdi. Ama bu gelişler klasik bir patron ziyareti gibi değildi.

Yanında kalabalık bir ekip olmazdı. Tek başına, sakin adımlarla üretim hattına girerdi. Makinelerin arasında dolaşır, çalışanların yanına yaklaşır ve şu soruyu sorardı:

“Nasılsın evladım, ne yapıyorsun?”

Bu soru sıradan bir hal hatır sorma değildi. Gerçekten ilgilenirdi. Cevabı dinler, başıyla onaylar ve “Kolay gelsin” diyerek diğer makineye geçerdi.

Makine seslerinden dolayı konuşması zor duyulurdu ama nezaketi çok net hissedilirdi. Ne sertti ne mesafeliydi. Aksine, bir fabrikanın patronundan çok, o fabrikanın içinde yaşayan bir büyüğü gibiydi.

Yıllar ilerledikçe sağlığı zayıfladı. Ama yine de gelmeyi bırakmadı. Bu kez tekerlekli sandalye ile geldi, yine aynı koridorlardan geçti. Aynı insanlara selam verdi.

Ve sonra… bir gün o ziyaretler de sona erdi.

Ama bıraktığı iz, o fabrikanın hafızasında kaldı.

Bir İş İlanından Başlayan 30 Yıllık Hikâye

Sabri Ülker’in nasıl bir insan olduğunu anlatan en çarpıcı anılardan biri ise fabrikanın dışında yaşanmıştı.

Topkapı’da, ışıklara yakın bir noktada iş ilanlarının asılı olduğu bir pano vardı. Günlerden bir gün, bir genç o panonun önünde durmuş, iş ilanlarına bakıyordu.

Tam o sırada Sabri Bey arkasından yaklaşmış.

“Ne yapıyorsun evladım?” diye sormuş.

Genç de “İş arıyorum” demiş.

Sabri Bey kısa bir an durmuş, sonra şöyle demiş:
“Gel bakalım…”

Ve o genci alıp Ülker’e götürmüş. İşe aldırmış.

Anlatılana göre o genç, yıllarca orada çalıştı. 25-30 yılını verdi ve 2000’li yıllarda emekli oldu.

Bu hikâye, aslında Sabri Ülker’in nasıl bir insan olduğunu tek başına anlatmaya yetiyor.

Çünkü bu bir “patronluk” hikâyesi değil…
Bu, bir insanın başka bir insanın hayatına dokunma hikâyesi.

Fabrikanın Görünmeyen Kuralı: “Galip Geliyor!”

Fabrikada disiplinin başka bir yüzü daha vardı: “Galip geliyor” sözü.

Galip Bey, Sabri Ülker’e doğrudan bağlı olduğu söylenen, sert mizacıyla tanınan bir isimdi. Galip bey, acemi birliğinde komutan gibiydi…

Onun adı geçtiği anda herkes bulunduğu yeri kontrol ederdi:

• Yerde çikolata var mı?
• Ambalaj dağınık mı?
• Makine çevresi temiz mi?

Çünkü o fabrikada yerde çikolata olması kabul edilmezdi. Düşen ürün anında alınmalıydı.

Galip Bey fazla konuşmazdı. Hızlı adımlarla geçer, kimseyle muhatap olmazdı. Ama varlığı bile yeterdi.

İlginç olan şuydu: Bazen gerçekten gelmezdi. Ama “geliyor” söylentisi bile düzeni anında sağlardı.

Bu, disiplinin sadece kurallarla değil, algıyla da yönetildiğinin bir göstergesiydi.

Unutamadığım O Gün: Patronun Bile Giremediği Yer

Bir gün yaşanan bir olay ise zihnime kazındı.

Akülü araba ile odacılarının yardımı ile  fabrikanın bir bölümünü gezen Sabri Ülker, her zamanki gibi diğer bölümü de gezmek istedi.

Yanındakiler,
“Orası boyanıyor efendim, size zarar verir” diyerek bu isteğini geri çevirdiler

O an çok düşündürücüydü.

Çünkü karşımızda fabrikanın sahibi vardı… ama içeri giremedi.

Belki gerçekten korumak istediler, belki başka bir sebepti. Ama o gün şunu anladım:

Bazen en büyük yetkiye sahip olan bile, sistemin içinde küçük sınırlarla karşılaşabilir.

O yıllara dönüp baktığımda iki farklı karakterin aynı sistemde nasıl denge kurduğunu görüyorum:

• Bir yanda babacan, mütevazı ve insan odaklı Sabri Ülker
• Diğer yanda disiplinin sert yüzü olan Galip Bey

Biri kalpleri kazanıyordu, diğeri düzeni sağlıyordu.

Ama en çok akılda kalan, Sabri Bey’in o sade hâliydi.
Sanki büyük bir holdingin sahibi değil de, sıradan bir çalışan gibi yürüyen bir insan…

Ve belki de Ülker’in büyüklüğünün sırrı tam olarak buydu:

İnsana dokunan bir liderlik.

Bu da benim Topkapı’daki yıllarımdan kalan, unutulmayacak bir hatıra olarak kaldı. Bu vesile ile, hem Sabri Ülker beye, hem Galip beye ve  Ülker’de çalışıp rahmeti rahmana kavuşan tüm arkadaşlara Allah’tan rahmet diliyorum.

Selam ve dua ile…